آهنگ روسی «دو گیتار»

در این شب مهتابی
ای یار هفت سیم* من
حداقل تو با من به صحبت بنشین
که تمام وجودم سرشار از توست

شب و راه طولانی و قطار و نورهای دوردست
قلبم پر درد و غم
روحم پر اضطراب

گل‌های آبی و سرخ رنگ دشت را دوست می‌دارم
چشمان آبی‌ات همچون گل گندم
لبان سرخ‌ات همچون گل خشخاش

تو شمع همیشه روشن عزیز و زیبایی
سوزان بودی و ذوب شدی
عشق ورزیدی و ترکم کردی

عزیزکم، قسمت ما، زندگی با هم است
کنار تو، گلستان
دوری تو، رنج و عذاب

عمرم، محبوبم، قلبت را روی قلبم بگذار
کسی گناه تو را نمی‌شوید
بگذار مردم من را قضاوت کنند

پشت دیوار، دو گیتار، نواختن سر داده‌اند
نغمه‌ای آشنا از خاطرات کودکی
دلبرکم، نکند تویی؟

* گیتار هفت سیم

خواننده: وادیم کوزین (Vadim Kozin)
شاعر متن اصلی قبل از تغییر: آپولون گریگوریف (Apollon Grigoryev)
ترجمه: بهروز بهادری فر

داستان زندگی «وادیم کوزین»، خواننده و ترانه سرای روس، شنیدنی است.
پدرش تاجر و مادرش اصالتا کولی (روما) و اهل موسیقی بود. خوانندگی را از سنت پترزبورگ آغاز کرد و به زودی به شهرت رسید. رمانس‌های او که مانند دیگر رومانس‌های روسیه، از موسیقی کولی‌ها الهام گرفته‌اند، گوش‌نوازند.
او برای سیاستمدارانی مانند استالین، چرچیل، شارل دو گل و… موسیقی اجرا کرده است.
در مسکو، یک مامور «کا گ ب» (که بعدها خودش اعدام می‌شود) از وی درباره آهنگ‌هایی که برای لنین و استالین ساخته، سئوال می‌کند.
به فاصله کمی، به همجنسگرایی محکوم و به سیبری تعبید می‌شود. پس از گذشت مدتی، آزاد شده، اما دوباره او را تا پایان عمر به «ماگادان» تعبید می‌کنند.

آهنگ «دو گیتار» که ریشه‌های کولی دارد، بسیار معروف است و به اشکال مختلف و با تغییرات زیاد و توسط خیلی از خواننده‌های روس اجرا شده است.

آهنگ روسی «یخبندان سیبری»

لینک دانلود

از سرنوشت انتظار ندارم تو رو دوباره به من برگردونه
چون می‌دونم خوشبختی فقط یه بار در می‌زنه
تو روخونه‌ آتش گرفته، در جهت باد شنا می‌کنم، اما من فقط یه قایق کاغذی‌ام
با عرق سرد و درد سینه بیدار می‌شم. هرکاری می‌کنم آخرین آغوش خدافظی‌مون از یادم نمی‌ره
آخرین فریاد عشق، آخرین «ببخشید» و بدن نرم و لطیفت زیر لباس نازک تابستونی‌

بطری خالی شراب، چراغ خاموش، خونه غریبه
در یه زندگی بیگانه، یه زن دیگه بیدارم می‌کنه
اما تا زمانی که قلب زخمی‌ام می‌تپه، درد دوری‌ات منو تنها نمی‌ذاره
گرمای وجودت نگهدارت باشه، بذار من با یخ آرزوهای برآورده نشده‌ام سر کنم
منم یکی مثل بقیه آدما شدم و در باتلاق ناامیدی دست و پا می‌زنم

تو رو هیچ وقت از یاد نمی‌برم
عشقت، غمت، اشک‌هات و خنده‌هات
قطار با سرعت باد منو به سمت یخبندان سیبری می‌بره
و از پشت پنجره کوپه، کابل‌های بین‌ راه هم ناله می‌کنند

ترانه سرا و خواننده: Vladimir Kuzmin
ترجمه: بهروز بهادری فر

آهنگ (تانگو) روسی «بی‌نهایت فسرده‌ام»

دلبرکم، آن شب بیهوده تو را چشم انتظار بودم
اکنون می‌دانم که تو دیگر برای من غریبه گشته‌ای
بی‌نهایت فسرده‌‌ام، چه رویاهایی، چه آرزوهای محالی
با تو خوشبختی را می‌جستم
اما افسوس که راه ما یکی نیست
اینک من مانده‌ام و عذاب خاطرات تو

خواننده: Ivan Shmelyov
ترانه سرا: Alexander Tsfasman
ترجمه: بهروز بهادری فر

آهنگ روسی «تو و من» یا «پدر و مادر»

پدر و مادر، یادتونه خیلی وقت پیش بهم گفته بودین که پیدا کردن عشق زندگی، کار آسونی نیست؟
نمی‌دونم، شاید سرنوشت اینه، شایدم خیلی شانس آوردم، اما به نظرم عشقم رو پیدا کردم

من و تو قدرت جاذبه‌ایم
هر لحظه حس اضطراب و دلشوره خوشایند
من و تو، باورنکردنی هستیم
و ناگفته پیداست که من عاشقتم!

پدر و مادر، می‌دونین، الان همه دور و ورم مثل خواب و رویا می‌مونه
بازم می‌خوام بگم که دلیل همه اینا، اونه
اون خنده روی لبامه
الان روی ابرام
عشق رو توی چشمام می‌بینین؟

فقط من و تو تونستیم به راز زمین و آسمان پی ببریم
و به آرزومون برسیم
این فقط با هم شدنی بود، من و تو

ترجمه: بهروز بهادری فر

گروه موسیقی A-Studio از حدود ۳۵ سال پیش فعال است. آهنگ «پدر و مادر» خیلی معروف است.

آهنگ روسی «ستاره ای به نام خورشید»

لینک دانلود

آهنگ روسی «ستاره ای به نام خورشید» – ویکتور تسوی

برف سفید، یخ خاکستری
روی زمین ترک خورده
و شهری در میان جاده‌ای دایره وار
مانند پتویی چهل تکه که روی زمین انداخته باشند.

ابرهای شناور بالای شهر
نور آسمانی را سد می کنند
و دودی زرد رنگ، کل شهر را فرا گرفته.
شهری که دو هزار سال است
زیر نور ستاره ای به نام خورشید، زندگی می کند.

و دو هزار سال است که مردمان این شهر در جنگند.
جنگی بی دلیل و علت
که جوانان در آن می جنگند.
جنگ، داروی ضد پیری است.

خون سرخی که می‌ریزد،
بعد از یک ساعت به خاک بدل می‌شود،
بعد از دو ساعت گل و علف از آن می‌روید،
و بعد از سه ساعت دوباره جان می‌گیرد.
این گرمای نور ستاره ای است به نام خورشید.

همواره اینگونه بوده است که
سرنوشت بیشتر آنانی را دوست می‌دارد
که بر اساس قانون متفاوتی زندگی می‌کنند
و جوان می میرند.

برای او «آری» یا «نه»
و نام و مقام دیگران
بی ارزش و بی معناست
او می‌تواند دستش را به ستاره‌ها برساند
بدون آن که بفهمد این فقط یک رویاست
و سوخته از گرمای ستاره ای به نام خورشید
بیافتد و نقش بر زمین شود.

شاعر و خواننده: ویکتور تسوی
ترجمه: بهروز بهادری فر

گوش خیلی از روس‌ها با صدای «ویکتور تسوی» (Viktor Tsoi) آشناست. شاید در دوره ای از زندگی، برای نسلی از روس ها، نقش «جان لنون» انگلیسی ها یا «داریوش» ایرانی‌ها را داشته.
متفاوت بود. دورگه بود و ریشه های کره ای داشت. چهره متفاوتی داشت، خودش شعر می‌گفت، سبک متفاوتی داشت و در جوان (در ۲۸ سالگی) مرد.
موسیقی متفاوت او به سبک راک، در دوران شوروی بعد از جنگ جهانی دوم و در سال‌های پایانی حکومت شوروی، زمانی که درهای روسیه خیلی به خارج باز نشده بود، به شدت طرفدار داشت.
او گروهی به نام «کینو» (Kino) به معنای «سینما» راه انداخت که پس از مرگ زود هنگامش در تصادف رانندگی روی موتورسیکلت، از هم پاشید.
عبارت «تسوی زنده است» (ЦОЙ ЖИВ) را هنوز روی در و دیوار خیابان ها می بینید. هرچند نسل جدید روسیه، سلیقه و دنیای دیگری دارد.

درباره انتخاب موسیقی در آی لاو راشا

چند پیغام دریافت کردم از مخاطبان آی لاو راشا که چرا آهنگ های روز و پاپ و جوان پسند روس روی کانال نمی‌گذارم.

واقعیت این است که آهنگ‌های روز را هر کسی راحت روی یوتیوب و شبکه های ماهواره‌ای می‌تواند بشوند.
اما سعی من این است که موضوعات «آی لاو راشا» را طوری انتخاب کنم که مخاطب ایرانی تا حدی با خاطرات مشترک روس‌ها، آن چیزی که بخشی از هویت روس‌ها را می‌سازد، آشنا شود.
سعی می‌کنم بیشتر آهنگ هایی را انتخاب کنم که وقتی یک روس می‌شنود، فورا بگوید «وای این آهنگ!» و دنیایی خاطره جلوی چشمانش زنده شود.
درست همان طور که ما از بچگی با آهنگ های گوگوش و ابی و هایده خاطره و حس نوستالژیک داریم.

خاطرات مشترک، دوست و همسر و خانواده و ملت و تاریخ می‌سازند.
خاطرات مشترک را احساسات و تجربه های مشترک می‌سازند.
یک راه شناخت ملت‌ها، شناختن خاطرات مشترکشان است. خاطره انقلاب، خاطره جنگ، خاطره فقر، خاطره ترس، خاطره شادی، خاطره رنج، خاطره موفقیت، خاطره شکست.
هرچه بیشتر خاطرات مشترک داشته باشیم، به هم نزدیک تر، با هم صمیمی تر و به هم وفادارتریم.

بهروز بهادری فر

آهنگ قدیمی روسی «زنگ بزن!»

آهنگ قدیمی روسی «زنگ بزن!» (سال ۱۹۸۰)

زنگ بزن، زنگ بزن به من!
تو رو خدا زنگ بزن!
بذار صدای گرم و آرومت از زمان بگذره
تا من صداتو بشنوم

ستاره‌های آسمون مسکو ذوب می‌شن
غرورم کجا رفته؟
چقد دلم می‌خواد صداتو بشنوم
صدایی که انقد منتظرش بودم
زنگ بزن، به من زنگ بزن!

روزها بدون تو می‌گذرن
نمی‌دونم چم شده
خواهش می‌کنم زنگ بزن!
التماست می‌کنم، به من زنگ بزن!

از دور خودتو به من برسون
بذار تو این برزخ پرستاره
رعد و برقی بشه
و صدای تلفن در بیاد

اگه در قصه سرنوشت تو
دیگه نقشی ندارم
منم فراموشت می‌کنم
می‌تونم، گریه هم نمی‌کنم

این درد و رنج هم می‌گذره
منم به نفس کشیدن ادامه می‌دم
و حتما خوشبخت می‌شم
حتی بدون تو!

شاعر: Robert Rozhdestvensky
خواننده: Zhanna Rozhdestvenskaya
ترجمه: بهروز بهادری فر

آهنگ قدیمی روسی «به سمت ایستگاه تیخارتسکایا»

آهنگ قدیمی روسی «به سمت ایستگاه تیخارتسکایا»

قطار به سمت مقصد راه می‌افته و واگن حرکت می‌کنه
اما سکو و دیوار آجریش، با اون ساعت روش، جا می‌مونن
مردم روی سکو با چشمای ناراحت، از دور دستمال‌ سفید تکون می‌دن

فقط منم که دارم از پنجره بیرونو نگاه می‌کنم و غم ندارم
نشستم واسه خودم قاچ هندونه گاز می‌زنم
مگه برای دختری مث من قراره چه اتفاقی بیفته؟
واگن حرکت می‌کنه و سکو جا می‌مونه

مردم سیگار دود می‌کنن و کنجکاوی شون گل کرده
از حال و گذشته‌م می‌پرسن
منم تا می‌تونم، دروغ می‌گم، کی به کیه، بذار تو خماری بمونن
به کی چه ربطی داره با کی خدافظی کردم

یه ملوان با لباس راه راه، سرِ درد و دلش باهام باز شده
از سختی‌های زندگی‌اش می‌گه. دلم کباب شد
ایستگاه وسط راه پیاده می‌شه
واگن حرکت می‌کنه و ملوان جا می‌مونه

خواننده: آلا پوگاچوا، خواننده بسیار معروف روس
شاعر: میخاییل لووسکی (در جریان جنگ جهانی دوم، مدتی را در ایران بوده)
ترجمه: بهروز بهادری فر

آهنگ روسی «ایووشکا»

آهنگ روسی «ایووشکا» (درخت بید کوچک)

خورشید طلایی بر فراز رودخانه طلوع می‌کند
بیدک مجنون عزیز، قلبم را آرامش ببخش
ای بیدک سرسبز که روی رودخانه شاخه پراکنده‌ای
رازداری نکن، عشق من کجاست؟

محبوبم را در کنار شاخه‌های مجنونت ملاقات می‌کردم
و هر شب بلبلان برایمان آواز می‌خواندند
ای بیدک سرسبز که روی رودخانه شاخه پراکنده‌ای
رازداری نکن، عشق من کجاست؟

همچون آواز بلبلان، عشق ما نیز به پایان رسید
محبوبم مرا ترک کرد و دیگر باز نخواهد گشت
ای بیدک سرسبز که روی رودخانه شاخه پراکنده‌ای
رازداری نکن، بگو عشق من کجاست؟

شاعر: واسیلی آلفروف (Vasiliy Alferov)
خواننده: لودمیلا زیکینا (Lyudmila Zykina)
ترجمه: بهروز بهادری فر

آهنگ قدیمی روسی «بارانک نحیف»

آهنگ قدیمی روسی «بارانک نحیف» (Tonkaya Ryabina)

درخت بارانک* نحیف، چرا بی‌قراری؟
چرا سر بر زمین آورده‌ای و تاب می‌خوری؟

بلوط آن سوی رودخانه هم تنهاست،
اما ببین چه سر به آسمان کشیده است.

«بی‌تابی من از دوری بلوط است.
ای کاش می‌توانستم خود را به او برسانم.

با شاخه‌های نازکم او را در آغوش بکشم
و روز و شب با برگ‌هایش به نجوا بنشینم.»

بارانک، آغوش بلوط، آرزوی محال است.
بدان که تقدیر تو، تنهایی و بی‌تابی است.


* بارانک، درختی شبیه زبان گنجشک است با میوه‌های خوشه‌ای قرمز رنگ.

شعر: فولکلوریک
خواننده: لودمیلا زیکینا (Lyudmila Zykina). وی را می‌شود با خانم «الهه»، خواننده ایرانی، مقایسه کرد.
ترجمه: بهروز بهادری فر